Gati për qitje-Sueton Zhugri
Fjalët janë monedha.
Shit dhe bli, bli e shit.
Bien tingëlluese plot jehonë
Brenda vrimës së truve
Si brenda një këmbane në dukje lutjeje
Me format e një vazoje kursimi
Të ruajtura, të mpira, pothuaj të vdekura
Mishi i butë fshik mishin e butë të germave
E gjitha nën një mirazh metalik pse
Ato papritmas mund të marrin
Shëmbëlltyrën e plumbave
Rreshtuar karikatorit të fytit
Gati për qitje
Vërtet je çmendur, Ferdinand? – më pyet ajo një të enjte.
– Vërtet, – i them.
– Këtu do të kurojnë?
– Nuk ka ilaç për frikën, Lola.
– Kaq i frikësuar qenke?!
– Shumë më tepër se kaq, Lola, aq i frikësuar, kupton, saqë nëse vdes, më vonë, nuk dua në asnjë mënyrë të më djegin! Dua të më lënë në tokë, të kalbem në varrezë, qetësisht, atje, gati për të jetuar ndoshta përsëri… Ku i dihet! Ndërsa po të më bëjnë shkrumb e hi, Lola, kupton, merr fund, merr fund njëherë e mirë… Skeleti, sidoqoftë, ka ende pamjen e njeriut… Është gjithmonë më i gatshëm për të jetuar sërish sesa hiri… Me hirin merr fund! … Si thua?… E pra, lufta…
– Ti qenke burracak, Ferdinand! Një mi i neveritshëm…
– Po, një burracak që ç’ke me të, Lola, e refuzoj luftën me gjithë ç’ka brenda… Nuk qahem… Nuk dorëzohem… Nuk ankohem… E refuzoj me tërësej, luftën dhe ç’i përmban pragu luftës, nuk dua të kem të bëj fare as me të, as me njerëzit e saj. Edhe sikur të jenë nëntëqind e nëntëdhjetepesë milionë dhe unë një i vetëm, e kanë ata gabim, ndërsa unë kam të drejtë, sepse jam i vetmi që e di se çfarë dua: nuk dua të vdes më.
– Por është e pamundur të refuzosh luftën, Ferdinand! Vetëm të marrët dhe frikacakët e refuzojnë luftën kur atdheu është në rrezik…
– Rrofshin të marrët dhe frikacakët, atëherë! Ose më mirë akoma: mbijetofshin të marrët dhe frikacakët! Të kujtohet ndonjë emër, për shembull, Lola, një emër i vetëm prej atyre ushtarëve të vrarë gjatë Luftës së Njëqind Vjetëve?… Ke kërkuar ndonjëherë të njohësh ndonjë nga ata emra?… Asnjëherë, apo jo?… Ke kërkuar ndonjëherë? Për ty ata janë po aq anonimë, po aq indiferentë dhe po aq të panjohur sa atomi i fundit i kësaj mbajtëseje fletësh që kemi para syve, sa sklepat e tua të mëngjesit… Duhet ta kuptosh që ata vdiqën për asgjë, Lola! Krejtësisht për asgjë, ata budallenj! Ja ku ta them unë! U mor vesh kjo punë! Vetëm jeta është e rëndësishme. Kjo luftë që tani na duket si e jashtëzakonshme, vë bast se pas dhjetë mijë vjetësh do jetë harruar plotësisht… Vetëm ndonjë duzinë studiuesish do vazhdojnë të grinden aty-këtu, për datat e kasaphanave kryesore që e ilustruan… Ja, kjo është gjithçka që, deri më sot, njerëzit kanë arritur të gjejnë si të paharrueshme për njëri-tjetrin, në disa shekuj, disa vjet e madje disa orë largësi… Unë nuk besoj tek e ardhmja, Lola…
Përktheu: Alket Cani
MAJI-Thodhoris Cigeris
Të jetosh çdo pranverë,
sikur të jetë e fundit,
çdo aromë e ardhur
nga kopshti Eden,
të nuhasësh gonxhet
e frutave verore
si ushqimi i mirëgatuar
i nënës tënde.
Të ecësh në kopshtet e lulëzuar
dhe të thuash: – Kjo është jeta.
Kaq bukuri dhe Ti, në mes të saj…
Përktheu: Nilda Baxha
Historia e të Kuqes-Linda Hogan
Në fillim
kishte një rend tjetër të gjërave
të pathënë asnjëherë
veçse në ëndrrat e krijimit më të errët.Pastaj, kishte tokë të zezë,
liqen, pasqyrim të dritës në ujë.
Më pas pyll i dendur përreth
asaj drite,
dhe pastaj brumi njerëzor
gjakun e të cilit ne e bartim,
që rritet brenda nesh
i cili na kujton guvat me bizonë të kuq
që marrin ngjyrën e gjakut të tyre
si raca e tyre.Një botë e egër
lodrim në barqet e nënave tona,
dëshirë përmes syve të mbyllur,
një fëmijë i porsalindur
mbështjellë me placentën e kuqe, të lagësht
i ardhur në këtë botë
tashmë të plagosur,
të vjedhur dhe të djegur
përtej asaj që mund të mendohet.E kuqe është kjo tokë pjellore
e kthyer përmbys
nga një vend i gjahtarëve
me hekur, gurë stralli dhe zjarr.
E kuqe është frika
që kthen një thikë prapa
kundrejt burrave, ua mban atë në fyt,
ata nuk mund të shohin kthetrat në dorezë,
putrën e kafshës
që iu fanitet
dhe gjakun që iu turbullohet në trup.Kjo pra është gjuetia, lindje,
dhe një lloj vdekje.
Pastaj ishte mjekësia, shërimi i plagëve.
I kuq ishte fryti i pamatshëm
i trupave të rrëmbyer.
Mjekët dëshironin të dinin
çfarë e shpiku sëmundjen
si shërohen plagët
brenda vetes së tyre
si mbahet jeta nën lëkurë,
nëse jo me magji.Ata hyjnizonin hijet e kuqe të shushunjave
që lëvrinin në tasat e bardhë të ujit;
Ata i besonin yjeve
në kupën e qiellit,
Ata e zhvoshkën lëkurën
për të lejuar
të dilte jashtë pjesa më e keqe
por ata lexonin historinë e zjarrit
të shuar
dhe kjo ishte një shkencë.Ndërsa për putrën e kafshës mbi thikën e vdekjes,
thikat kanë aq tehe
sa ati i kuq i luftës
që e shkruan emrin e tij
me gjakun e burrave të tjerë.I kuq ishte ushtari
që zvarritej
përmes një hendeku
të gjakut njerëzor me qëllim për të mbijetuar.
Kjo ishte rruga e shpëtimit të tij.
Është djali i tij që jeton pranë meje.
I kuq është gjëmimi në veshët tanë
kur takohemi.
Dashuria, si krijimi,
është njëlloj rendi tjetër i gjërave.E kuqe është flaka e zjarrit
që kam rrëmbyer
nga rrënja,thundra, fruti i rënë.
Dhe kjo ishte uria.E kuqe është shtëpia e njeriut.
Unë kthehem aty natën
duke notuar brenda guvës së lëkurës
që më kujton bizonin.
Në atë luzmë rrethore
të gjakut
jemi duke u djegur të gjithë,
zjarre të kuq, të pandashëm,
gjallesat ecin këmbadoras
dhe kacavaren
me qëllim për të mbijetuar
kështu që asgjë nuk mbetet
për të vdekur në fund.Kjo jetë në zjarr, e dua,
E dëshiroj,
këtë jetë.Përktheu: Kujtim Morina
Ne ishim në atë zymti, ajo gjendja e mjerë shpirtërore që të kap kur ti tashmë ke thënë “mirupafshim”, por që nuk mund të largohesh sepse treni nuk është nisur ende. Stacioni ishte si të gjithë stacionet, i pistë dhe i rrëmujtë, i mbushur deri te çatia e përthyer me mjegullën e avujve dhe me zhurmë; me zhurmën e zërave dhe të vagonave hekurudhorë.
Charlotte po rrinte te dritarja e korridorit të gjatë, duke u ngjeshur gjithnjë e më shumë, e shtynin nga mbrapa, objekt i shumë mallkimeve, por gjatë atyre minutave të fundit të çmuara që do të ndanim, ne na duhej më shumë se thjesht një tallavitje prej vagonit të tejmbushur…
– Ishte diçka e këndshme, – thashë unë për të tretën herë. – Ishte vërtet diçka e këndshme që u ndale gjatë rrugës për në stacion.
– Mos thuaj absurditete, – sa kohë u bënë që e njohim njëri-tjetrin. – Pesëmbëdhjetë vjet.
– Po, aq, jemi tridhjetë tani. Ende…
– Aq të vjetër sa pisllëku dhe uria…
– Pakëz më të rinj…
– Ke të drejtë. Ne jemi tmerrësisht të rinj.
Ajo qeshi.
– Mos the ndonjë gjë? – pyeti me nervozizëm. U përplas me një valixhe të rëndë.
– Jo, ishte këmba ime.
– Duhet të bësh diçka për të.
– Po, duhet të bëj diçka për të, ajo me të vërtetë që flet shumë.
– Nuk është problem për ty që të qëndrosh kaq gjatë?
– Jo… Në të vërtetë doja t’i thosha se e dashuroja, por unë nuk mundja t’i gjeja fjalët, për pesëmbëdhjetë vjet nuk kisha mundur t’i gjejë fjalët.
– Çfarë ishte ajo?
– Asgjë. Suedi, pra, do të shkosh në Suedi?
– Po, më vjen pakëz turp që kjo është bërë pjesë e jetës sonë, me të vërtetë; pisllëku, rreckat, rrënojat, dhe ndihem pakëz e turpëruar. Ndihem si një dezertore.
– Budallallëqe, ti i përket atij vendi. Ji e gëzuar që po shkon në Suedi.
– Ndonjëherë jam e gëzuar, ti e di, ushqimi, që duhet të jetë i mrekullueshëm dhe nuk ka rrënoja, nuk ka rrënoja fare. Letra e tij tingëllonte entuziaste…
Zëri që gjithmonë lajmëronte për nisjen e trenit u dëgjua tashmë një platformë më pranë dhe unë mbajta frymën, por nuk ishte platforma jonë. Zëri thjesht po lajmëronte mbërritjen e një treni ndërkombëtar nga Rotterdam-i në Basel dhe ndërsa shihja fytyrën e vogël delikate të Chalotte-s, papritur m’u kujtua aroma e sapunit dhe e kafes dhe u ndjeva krejtësisht i mjerë.
Për një çast më mbushi një kurajë e dëshpëruar, doja ta tërhiqja nga dritarja këtë njeri të vogël dhe ta mbaja këtu, sepse ajo ishte imja, unë e doja…
– Çfarë ka?
– Asgjë, – thashë unë. – Ji e gëzuar që po shkon në Suedi.
– Jam. Vitaliteti i tij është fantastik, a nuk mendon dhe ti kështu? Një i burgosur lufte për tre vjet në Rusi, ai i arratisuri kokërruar dhe tani është në Suedi, duke dhënë leksione për Rubens-in.
– Fantastike. Është vërtet fantastike.
– Edhe ti duhet t’i futesh punës, merr diplomën të paktën…
– Oh, mbylle gojën!
– Çfarë? – pyeti e tmerruar. – Çfarë? Ajo ishte bërë meit
– Më fal, – pëshpërita unë. – Dua të them, këmba ime, flas me të ndonjëherë…
Ajo nuk dukej aspak si një vepër e Rubens-it, më teper ngjante një Picasso dhe unë vazhdova ta pyesja veten pse dreqin ishte martuar ai me të. Ajo nuk ishte as e bukur dhe unë e doja.
Ishte më qetë tashmë në platformë, të gjithë kishin hipur në tren, pak njerëz rrinin përreth duke ndjekur me sy miqtë e tyre tek largoheshin. Çdo çast mund të jetë i fundit…
– Ti vërtet duhet të bësh diçka, çfarëdo lloj gjëje, nuk mund të vazhdosh kështu.
– Jo, nuk mundem, – thashë unë.
Ajo ishte vërtet aq e kundërta e Rubens-it – e hollë, me këmbë të gjata, shumë e ndjeshme – dhe ishte e vjetër sa Revolucioni rus, e vjetër sa uria dhe pisllëku në Evropë, aq e vjetër sa lufta.
– Nuk mund ta besoj. Suedi… është si një ëndërr…
– Është e gjitha një ëndërr…
– Kështu mendon?
– Sigurisht. Pesëmbëdhjetë vjet. Tridhjetë vjet… tridhjetë të tjerë… Pse të shqetësohem për një diplomë? Nuk ia vlen përpjekja. Rri urtë, mallkuar qofsh!
– Po flet me këmbën tënde?
– Po.
– Çfarë thotë?
– Dëgjon.
Ne rrinim të heshtur, shihnim njëri-tjetrin e buzëqeshnim, dhe i folëm njëri-tjetrit pa thënë asnjë fjalë.
Ajo më buzëqeshi. – A e kupton tani, a është gjithçka në rregull?
– Po… po…
– Me të vërtëtë?
– Po. Po.
– Ti e kupton, – tha ajo butësisht. – Nuk është e rëndësishme të jemi bashkë dhe e gjithë kjo. Nuk është kjo ajo që ka vlerë, apo jo?
Zëri që lajmëronte nisjen e trenit ishte mu mbi mua, zyrtar, i largët, dhe unë u drodha sikur një kamxhik i madh gri të kishte zbritur poshtë çatisë së përthyer.
– Mirupafshim!
– Mirupafshim!
Treni filloi të lëvizte shumë ngadalë, duke u larguar nëpër errësirë nën çatinë e madhe.
Përktheu: Arlinda Guma
Cibola-Julia Brush
Nga frika e kolonizimit,
i modelova brinjët e mia të majta
në një tabelë shumëzimi
që të mos harroj si bëhet bilanci
i çmendurisë së përditshme.Për një kohë të gjatë deri tani
jam përpjekur t’u vë emra
konkuistadorëve para se të fle.Sepse sapo më kaloi rinia dhe
është e vështirë të mbaj mend çdo njeri të keq
për të cilin kam dëgjuar ose ata që natën
më ndjekin nga pas.Jam ishulli i vetes sime dhe po thërres
një botë të re në brigjet e mia dhe jam humbja
dhe jam kujtesa, kocka dhe emri im
që nuk do ta njohësh kurrë.
Përktheu: Viktoras Iliopoulos
Foto: © Eva Chupikova
«Parathënia është një zhanër ndërmjetës midis studimit kritik dhe, le ta quajmë kështu, përgëzimit. Është e kuptueshme që ajo duhet të përmbajë një tepri të vogël lëvdatash; lexuesi gjen të mesmen e artë. Në të njëjtën kohë, parathënia duhet të jetë bujare dhe, pas kaq shumë vitesh, kam arritur në përfundimin se duhet të shkruash vetëm rreth asaj që të pëlqen. Besoj se kritika negative nuk ka kuptim. Schopenhauer-i, për shembull, mendonte se Hegeli ishte mashtrues apo budalla, ose të dyja bashkë. Mirëpo, tani, të dy ata bashkëjetojnë paqësisht në historitë e filozofisë gjermane. Novalis mendonte se Goethe-ja ishte një shkrimtar sipërfaqësor, thjesht korrekt e thjesht elegant; ai i krahasonte veprat e Goethe-s me mobiljet angleze… por, sot, Novalis dhe Goethe janë dy klasikë. Me fjalë të tjera, ajo që shkruhet kundër dikujt, nuk është se i sjell atij ndonjë dëm; dhe nuk jam i sigurt nëse ajo që shkruhet në favor të dikujt, ia shton atij medoemos lavdinë. Për sa më takon, prej një kohe të gjatë tashmë, shkruaj vetëm rreth asaj që më pëlqen, sepse jam i idesë se nëse nuk e dua një gjë, kjo ndodh nga pazotësia ose nga pamençuria vetjake, dhe se nuk më takon mua të përpiqem t’u mbush mendjen të tjerëve. Kam dhënë mësim letërsitë angleze dhe amerikanoveriore gjatë njëzet vjetëve; u kam mësuar studentëve, nuk do thosha dashurinë për këto letërsi – kjo shprehje është shumë e madhe dhe shumë e vagëlluar -, por dashurinë për disa shkrimtarë apo, më konkretisht, dashurinë për disa pasazhe, për disa vargje, për disa tema; dhe ia kam dalë mbanë. Më duket se të dënosh nuk hyn në punë për asgjë. Natyrisht, nëse shkruan me shpirt, fraza mbetet. Më kujtohet ajo e Byron-it: Horaci kish thënë se ndonjëherë Homerin e madh e zinte gjumi dhe Byron-i shton se ndonjëherë Wordsworth-i zgjohej. Kjo thënie është shpirtërore, por ajo nuk e dëmton Wordsworth-in, sepse ajo që është shpirtërore bëhet e pavarur nga ajo që është e qëllimshme. Thënia ka mbetur, por vepra e Wordsworth-it ngelet e admirueshme.»
Përktheu: Alket Çani
SI TË TË MBUSH, VETMI-LUIS CERNUDA
Si të të mbush, vetmi,
përveçse me ty vetë…Që fëmijë, mes strukave të shkreta të tokës,
në qosh të errët i heshtur,
kërkoja tek ti, flakëruese lule-kurorë,
netët e fshehta, agullimet e mia të ardhshme,
dhe tek ti i dalloja,
të natyrshme dhe të përpikta, po ashtu të lira dhe besnike,
shëmbëllimi im,
shëmbëllimi yt, e përjetshmja vetmi.Pastaj humba në tokën e padrejtë
si ai që kërkon miq apo dashuri të papërfillur;
i ndryshëm nga bota,
isha dritë e kthjellët dhe i rrëmbyer zjarr dëshire,
dhe në shiun e zymtë apo në diellin e qartë
një të vërtetë doja që ty të të tradhtoja,
duke harruar në zjarrin e dëshirës sime
se si krahët fluturues e krijojnë vetë renë e tyre.Dhe pasi mbulohesh në sytë e mi
me re përmbi re, nga vjeshta të tejmbushura
drita e atyre ditëve që shqova tek ti vetë,
të mohova për fare pak;
për të shpeshtat dashuri as të vërteta e as të shtira,
për të qetat miqësi kolltukësh dhe gjestesh,
për një emër bishtshkurtër në një botë fantazmë,
për kënaqësitë e vjetra të ndaluara
si dhe për ato të lejuarat krupëndjellëse,
të dobishme vetëm për sallonin elegant pëshpëritur,
në gojë gënjeshtrash dhe fjalë të akullta.Prej teje ndesh tani jehonën e njeriut të dikurshëm
që unë isha,
që unë vetë e njollosa me ato tradhtitë djaloshare;
prej teje gjej tani, zbulime të yjëzuara,
e pastër prej tjetër dëshire,
diellin, zotin tim, natën zhurmëruese,
shiun, fshehtësinë e përhershme,
pyllin dhe frymëmarrjen e tij pagane,
detin, detin e bukur si vetë emrin;
dhe mbi të gjitha,
trup mjegullt dhe sqimatare,
të gjej ty, ty, vetmi kaq e imja,
dhe ti më jep forca dhe dobësi
si shpendi i lodhur krahët prej guri.Bërryla-mbështetur në ballkon dallgëzimin këqyr, i pangopur,
dëgjoj klithmat e tij të errëta,
sodis ledhatimet e tij të bardha;
dhe i ngritur që nga djepi vigjilent
natën jam një diamant që vërtitet duke paralajmëruar njerëzit,
për të cilët jetoj, edhe kur s’i shoh;
dhe kështu, larg tyre,
emrat e tyre harruar, i dua me turma,
të zhurmshme dhe të dhunshme si deti, banesa ime,
të pastra përballë pritjes së një revolucioni të zjarrtë
ose të dorëzuara dhe të nënshtruara, siç di të jetë deti
kur vjen ora e pushimit që forcën e tij pushton.Ti, e vërteta vetmitare,
pasion i tejdukshëm, vetmia ime e përhershme,
je përqafim i pamatshëm;
dielli, deti,
errësira, stepa,
njeriu dhe dëshira e tij,
turma e tërbuar,
çfarë janë tjetër veçse ti?Për ty, vetmia ime, i kërkova dikur;
tek ty, vetmia ime, i dua tani.
Përktheu: Erion Karabolli
“Nuk kam parë kurrë ndonjë gjë të shëmtuar”, ka thënë Claude Monet-ja. Këtë sy kaq vendosmërisht optimist, Monet-ja e pati njëlloj si krejt shkolla impresioniste, për të cilën bota nuk ishte tjetër veçse një tallazitje magjike ngjyrash. Kësaj estetike të hareshme, ekspresionizmi iu përgjigj që në fillim me një qëndrim vendosmërisht të kundërt, duke kërkuar goditjen emocionale të provokuar prej një fytyre ngërdheshëse apo një skene dramatike (Klithma e Edward Munch-it, 1893), madje thjesht prej shëmtisë së kulluar (Soutine, Bacon, Baselitz).Letërsia gjithashtu i njeh këto dy rryma, kremtimin dhe sarkazmën. Të këndosh bukurinë e botës, madhështinë e heronjve, hiret e vashave, duket se ndodh vetvetiu, por nuk është ambicie e vogël për atë që pretendon të bëjë vepër origjinale e krijuese. Disa poetë si José-Maria de Hérédia, Leconte de Lisle apo Saint-John Perse kanë shkëlqyer në këtë rrymë (një përmbledhje poetike e Saint-John Perse-it titullohet Lëvdata). Tekefundit, poezia përshtatet më mirë me kremtimin sesa me sarkazmën.Nga ana tjetër, disa vepra në prozë të një force mbresëlënëse, si Memuaret e Saint-Simon-it, Në kërkim të kohës së humbur e Marcel Proust-it apo Udhëtim në skaj të natës e Louis-Ferdinand Céline-it, nuk janë tjetër veçse monumente sarkazme. Brenda shoqërive gëluese që na ofrojnë këto vepra, nuk gjen dot një personazh që të mos jetë disi grotesk, mjeran, apo neveritës. Përkundrazi, te Kujtimet e përtejvarrit të Chateaubriand-it apo te Të mjerët e Victor Hugo-it, thith një ajër madhështie të errët që të ngazëllen e të gufon zemrën. Duhet theksuar se zymtësia nuk u ka dhënë aspak atyre karakter sarkastik dhe se sarkazma e sublimja ekzistojnë si te tmerri, ashtu edhe tek idili. Sidoqoftë, ky lloj dallimi duhet trajtuar me kujdes dhe jo si një çelës që hap të gjitha dyert. Disa vepra nuk i binden këtij dallimi dhe nuk kanë fituar asgjë duke iu nënshtruar atij, si Komedia njerëzore e Balzac-ut apo Les Rougon-Macquart e Zola-it. Të tjera vepra ndahen krejt natyrshëm në dy masivë, sipas këtyre dy rubrikave. Kështu, Flaubert-i, në njërën anë kur shkruan Tundimin e Shën Antonit, Salambonë, Saint Julien l’Hospitalier-në apo Hérodias-in, dhe në anën tjetër kur shkruan Zonjën Bovari, Edukimin e ndjenjave dhe Bouvard et Pécuchet-në. (Mund të themi gjithashtu se ka dy Flaubert-ë, njëri me ngjyra, tjetri në bardh-e-zi.) Është zbavitëse të krahasosh, nga ky aspekt, gostinë e Barbarëve që çel Salambonë dhe banketin e martesës te Zonja Bovari. Te njëra gjithçka është madhështore, te tjetra gjithçka është qesharake. Do shihnim gjithashtu se nëse humori është mbret te sarkazma, ai nuk është aspak i përjashtuar te kremtimi. Këtu ai thjesht fiton një përmasë plotësuese.
citat
Bufoni, ngaqë është trupvogël, shëmtaraq e i paskrupullt, shikon më shumë gjëra se zotërinjtë trupmëdhenj dhe zonjat e bukura të Oborrit.
Ibn Al Houdaida
Përktheu: Alket Çani
Adoleshentja-Wislawa Szymborska
Unë – adoleshente?
Nëse ajo do ndodhej, këtu, tani, përpara meje,
a do t’më duhej ta trajtoja si të afërt dhe të dashur,
edhe pse më është e çuditshme dhe e largët?Të derdhja një lot, t’ia puthja ballin
për arsyen e thjeshtë
se kemi një datë lindjeje?Kaq shumë pangjashmëri midis nesh
saqë vetëm kockat ka të ngjarë të jenë ende të njëjtat,
zgavra e kafkës, gropat e syve.Pasi sytë e saj duken pakëz më të mëdhenj,
qerpikët e saj janë më të gjatë, ajo është më e gjatë
dhe i gjithë trupi i është i mbështjellë fort,
në lëkurë të lëmuar, pa njolla.Të afërmit dhe miqtë ende na bashkojnë, është e vërtetë,
por në botën e saj jetojnë pothuajse të gjithë,
ndërsa në timen pothuajse askush nuk mbijeton
nga ai rreth i përbashkët.Ne ndryshojmë kaq thellësisht,
flasim dhe mendojmë për gjëra krejtësisht të ndryshme.
Ajo nuk di pothuajse asgjë –
por me një këmbëngulje që meriton arsye më të mira.
Unë di shumë më tepër –
por asgjë me siguri.Ajo më tregon poezitë,
shkruar me shkrim të qartë dhe të kujdesshëm
që nuk e kam përdorur prej vitesh.Unë ia lexoj poezitë, i lexoj.
Hëm, po ndoshta atë
nëse do të ishte më e shkurtër
dhe e rregulluar në disa vende.
Pjesa tjetër nuk është inkurajuese.Biseda ngec.
Tek ora e saj patetike
koha është ende e lirë dhe e paqëndrueshme.
Tek imja është shumë më e çmuar dhe e saktë.Asgjë teksa ndahemi, një buzëqeshje e ngrirë
dhe pa emocione.
Vetëm kur ajo zhduket,
duke e lënë shallin nëpër nxitimin e saj.Një shall prej leshi origjinal,
me shirita me ngjyra
thurur për të me grep
nga nëna jonë.Unë ende e kam atë shall.
Përktheu: Arlinda Guma
Poezia e lexuar nga Arlinda Guma:
