Heinrich Böll Miku im, Witt-i, ka një profesion të çuditshëm: ai nuk ka frikë ta quajë veten autor, thjesht sepse ka ca njohuri latente në drejtshkrim, zotëron në mënyrë të vagët ca rregulla gramatikore dhe së fundmi shtyp njërën faqe pas tjetrës me ushtrime stilistikore, të cilat ai i quan dorëshkrim sapo ka siguruar mjaftueshëm… Keep Reading
“Godzilla” në Mexico City-Roberto Bolaño Hapi veshët mirë, biri im: askush nuk e hetoi kur bombat po lëshoheshin mbi Mexico City. I helmët u bë ajri rrugëve dhe dritareve të hapura. Ti sapo pate ngrënë dhe po shikoje filma vizatimorë në televizion. Unë po lexoja në dhomën e gjumit matanë kur e mora vesh… Keep Reading
Gratë e Kopenhagenit-Niels Hav Kam rënë prapë në dashuri, këtë herë me pesë gra të ndryshme gjatë një udhëtimi në autobusin nr 40 nga Njalsgade në Østerbro. Si është të fitosh kontroll mbi jetën e dikujt tjetër në ca rrethana? Njëra kishte veshur një pallto gëzofi, tjetra një palë çizme wellingtons Një prej tyre… Keep Reading
Disa njerëz-Wislawa Szymborska Disa njerëz ikin prej disa njerëzve të tjerë. Diku në ndonjë vend nën diell dhe nën disa re. Ata lënë pas diçka nga gjithçkaja e tyre, fusha të mbjella, ca pula, qen, pasqyra në të cilat tashmë zjarri sheh reflektimin e tij. Në kurrizin e tyre ka shtamba dhe dëngje, sa… Keep Reading
Heinrich Böll Nuk e di sesi mundi të ndodhte; tekefundit unë nuk jam më fëmijë, jam gati pesëdhjetë vjeç dhe duhej ta kisha ditur se çfarë po bëja. Megjithatë e bëra dhe para së gjithash; atëherë kur nuk isha në shërbim dhe kur, në fakt, nuk duhej të më ndodhte asgjë më shumë. Por ja… Keep Reading
In the mood for love-Edvin Thomollari Ne u takuam të pasnesërmen e Hiroshimës, përqafimi ynë ishte i shkurtër dhe i fortë, siç janë haikut e tyre të famshëm. Zgjodhem rrugën e qershive, larg metrove, ku djemtë me kollare janë shtrirë stolave, të shteruar nga nervat. Zgjodhëm rrugën e qershive në pranverë, larg qyteteve të… Keep Reading
Retë-Wislawa Szymborska Duhet të jem vërtet e shpejtë për të përshkruar retë – mjafton një grimë sekonde që ato të fillojnë të shndërrohen në diçka tjetër. Tipari i tyre dallues: ato nuk përsëritin asnjë trajtë, nuancë, pozë apo ujdi të vetme. Të parënduara nga barra e kujtesës së çdo lloji, ato lundrojnë lehtësisht përmbi… Keep Reading
Poezi Dаshurie-Danielle Pieratti Kudo që shkovа, mbаjа me vete gjethen time. Gjethjа ime qe e kuqe, me zemër jeshile. Dhe një flаkë e verdhë brendа sаj. Qe një zemër. E kishа të bekuаr. Ia dërgova vetes. Shpesh, për nder, E vendosja gjethen lehtë mbi fytyrë. Kjo është një mënyrë shpjegimi. Duke jetuar në gjethe,… Keep Reading
Bijat, Bijat-Danielle Pieratti Fëmijа s’është аtje ku duhet të jetë. Fëmijа është mjegull. Fëmijа është vend veror, një vegim eksodi pas një shtаtzënie të gjаtë dhe të errët. Fëmijа është një аnije skаjore, një dhomë për tа përshkuаr, një lloj rreziku. Fëmijа kërcente mbi krаhun e аvionit, mu atje lаrg syve. Përktheu: Viktoras… Keep Reading
Dashuria e parë-Wislawa Szymborska Thonë se dashuria e parë është ajo më e rëndësishmja. Kjo është shumë romantike por nuk është rasti im. Kishte dhe nuk kishte diçka mes nesh. Lindi dhe u shua. Nuk më dridhen duart kur përplasem me kujtime të vogla, ose me një pirg letrash të mbështjella me spango –… Keep Reading
