Hienrich Böll Ne ishim në atë zymti, ajo gjendja e mjerë shpirtërore që të kap kur ti tashmë ke thënë “mirupafshim”, por që nuk mund të largohesh sepse treni nuk është nisur ende. Stacioni ishte si të gjithë stacionet, i pistë dhe i rrëmujtë, i mbushur deri te çatia e përthyer me mjegullën e avujve… Keep Reading
Cibola-Julia Brush Nga frika e kolonizimit, i modelova brinjët e mia të majta në një tabelë shumëzimi që të mos harroj si bëhet bilanci i çmendurisë së përditshme. Për një kohë të gjatë deri tani jam përpjekur t’u vë emra konkuistadorëve para se të fle. Sepse sapo më kaloi rinia dhe është e vështirë… Keep Reading
SI TË TË MBUSH, VETMI-LUIS CERNUDA Si të të mbush, vetmi, përveçse me ty vetë… Që fëmijë, mes strukave të shkreta të tokës, në qosh të errët i heshtur, kërkoja tek ti, flakëruese lule-kurorë, netët e fshehta, agullimet e mia të ardhshme, dhe tek ti i dalloja, të natyrshme dhe të përpikta, po ashtu… Keep Reading
Adoleshentja-Wislawa Szymborska Unë – adoleshente? Nëse ajo do ndodhej, këtu, tani, përpara meje, a do t’më duhej ta trajtoja si të afërt dhe të dashur, edhe pse më është e çuditshme dhe e largët? Të derdhja një lot, t’ia puthja ballin për arsyen e thjeshtë se kemi një datë lindjeje? Kaq shumë pangjashmëri midis nesh… Keep Reading
Dua-Nikos Kabadhias Dua gjithë të trishtushmen e botës. Sytë e trishtuar të njerëzve të sëmurë pemët e zhveshura dhe parqet shkretë qytetërimet e vdekura, vendet në errësirë. Udhëtarët e shkretë me një çantë që larg kërkojnë strehim, muzikantët e verbër plot zhurmë të udhëve, të varfrit, ata rrugaçët, ata që kanë uri. Vajzat e… Keep Reading
Henri Michaux Kërkonin vetëm ta kapnin nga flokët. Nuk donin t’i shkaktonin dhembje. Ia shkulën kokën me një të rënë. Me siguri s’qe lidhur fort. Përndryshe s’do shkulej aq lehtë. Sigurisht që diçka mungonte. Kur nuk është më mbi supe, koka hap telashe. Duhet t’ia japësh dikujt. Por duhet ta lash, sepse ia njollos dorën… Keep Reading
Për gjërat… ANTONIO KARRISO: Bastuni për ju, si llulla për disa, është bërë përveçse një instrument i dobishëm, një instrument elegance dhe koleksioni. A e ndjeni diçka të tillë bastunin? BORGES: Jo, ndihem mirë se, në njêfarë mënyre, e kam si një mik, edhe pse kjo miqësi nuk ndahet midis nesh, pasi bastuni nuk e… Keep Reading
DO T’I VAR PËR T’I THARË ËNDRRAT E MIA-PAOLA KLUG Do t’i var që t’i thaj ëndrrat e mia, Dëshirat e mia për kontroll, Paranojën dhe patologjitë e mia. Do të bëhem një Zot të këndoj tango polake E zhytur në moskokëçarje, në pandryeshushmëri. Do t’i var që t’i thaj ëndrrat e mia, Urrejtjet… Keep Reading
Eulogji e kohës sonë – Eugenio Montale E pamundur të mos ekzagjerosh rëndësinë e botës (botës sonë, dua të them), me gjasë, e vetmja botë ku njeriu mund të vrasë me art e, gjithaq, ta krijojë artin që stolis ethshëm krejt mëngjesin, anipse, end n’mijëvjeçarë, ndoshta, edhe më shumë. Jo, nuk mundet assesi t’adhurohet… Keep Reading
FERNANDO PESSOA Dikur, ishte një burrë që priste tramvajin. Po priste tramvajin, tabela e të cilit thoshte se çonte pikërisht aty ku ai donte të shkonte. Priti aq shumë, sa pandehu se nuk kishte më tramvaje. Më në fund, ja tek u shfaq një tramvaj, në fund të rrugës. Vrapoi drejt tij, por pa se… Keep Reading
