MJELLMA-Charles Baudelaire

in Letërsi/Përkthim/Tharm by

MJELLMA-Charles Baudelaire

– Victor Hugo-it –

I

Të mendoj, Andromakë! Ky lumë kaq i pakët,
Pasqyrë e trishtë e mjerane ku dikur përndriti
E dhimbjes së vejanes madhështia e pamatë,
Ky Simoid mashtrues që lotët e tu rritin,

Ma mbarsi papandehur pjelloren kujtesë,
Teksa ecja mespërmes Karuselit të ri.
S’ka më Paris të vjetër (forma e një qyteti
Ndryshon, ajme, më shpejt se një zemër njeriu);

Atë kamp me baraka e shoh vetëm me mendje,
Ato pirgje kupolash, kapitelesh skicuar,
Barin dhe blloqet jeshilë nga uji i pellgjeve,
Dhe, tek ndrit përmes xhamash, një rrëmet i pashuar.

Dikur një kafazeri ishte atje, ku pashë
Një mëngjes, në orën kur nën qiellin e kthjellët
E kallkan zgjohet Puna, kur ndërkohë fshesarët
N’ajrin e heshtur ngrejnë një uragan të errët,

Një mjellmë që ishte arratisur nga kafazi,
Dhe, me putrat që rrihnin mbi kalldrëmin e thatë,
Në tokën gropa-gropa oshte pendët e bardha.
Teksa sqepin e çelte mbi një rrëke të tharë,

Nervozisht lagte flatrat mes pluhurit, atje,
Zemrën plot me liqenin e bukur ku pat lerë:
“O shira, kur do bini? Kur do shkrepësh, rrufe?”
Mit fatal i çuditshëm, e shoh atë fatzezë

Drejt qiellit, si njeriu i Ovidit atëbotë,
Drejt qiellit ironik, me blunë e mizorisë,
Mbi qafën e ngërthyer mbante makuten kokë,
Sikur po i drejtonte qortime Perëndisë.

II

Parisi nd’rron! Por nuk nd’rron imja melankoli.
Pallate të rinj, blloqe, skela, lagje të vjetra,
Të gjitha këto për mua bëhen alegori,
E më të rënda se shkëmbi janë kujtimet e shtrenjta.

Kështu, përpara Luvrit një pamje më mundon:
Mendoj për mjellmën time, me gjestet e ndërkryer,
Porsi të syrgjynosurit, komike e madhështore,
Gërryer nga një dëshirë e pacak! Dhe për ty

Andromakë, nga krahët e një burri të madh
Rënë në dorën e Pirros së ndritur, si skllave,
Pranë një varri të zbrazët, kokulur në ekstazë;
Grua e Helenusit, e Hektorit vejane!

Mendoj për zezaken e sëmurë, të dobësuar,
Që përpëlitet në baltë dhe kërkon sytrembur
Të Afrikës magjiplotë kokosët e munguar
Mbas muranës së madhe të mjegullës së dendur;

Për gjithkënd që ka humbur atë që asnjëherë
Nuk gjendet dot më! Për ata që mbyten në lot
Dhe Dhimbjen e thëthijnë si një ujkonjë e mjerë!
Për jetimët që vyshken si lulet, të gjorët!

E kështu, në pyllin ku mendja më arratiset,
Një kujtim kaq i vjetër i fryn bririt përherë!
Mendoj për detarët e harruar në një ishull,
Për robërit, të mundurit!… e plot e plot të tjerë!

Përktheu Alket Çani

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Latest from Letërsi

Poezi nga Shpëtim Selmani

Poezi nga Shpëtim Selmani Ka 36 vite që më kanëshkatërruar flamujt, artet,religjioni,
Go to Top