Heinrich Böll (Hajnrih Bël) Nëntogeri urdhëroi që të shtriheshim barkazi dhe ne u shtrimë barkazi. Ndodheshim në një buzë pylli, dielli shkëlqente. Ishte pranverë, mbretëronte qetësia dhe ne e dinim se lufta do merrte fund së shpejti. Ata që kishin ende duhan, filluan të tymosnin e ne të tjerët u përpoqëm të flinim, sepse ishim… Keep Reading
Korbi -Edgar Allan Poe (1809-1849) Një mesnate tejet të zymtë i përhumbur me terr në shpirt Po lëçisja ndër shkrime të lashta fatin që më ra për short Një trokitje e mezindier, m’u përhi me puhi t’erës Sikur t’ishte dikush pas derës që me drojë po përgjon- “Ndoshta është shtegtar i vonë”, mu pas… Keep Reading
AZILI PSIKIATRIK-Ko Un Azili psikiatrik është i shkëlqyer Jam perandor Jam gjeneral i armatës tokësore Jam sekretar i përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara Jam këngëtari Park Huna Jam Zoti Jam Mis Koreja Jam aktori Kim Bokil Azili psikiatrik është aneksi i një tjetër azili. Përktheu: Alket Çani Keep Reading
Në skajin e kohës- Rose Ausländer Kur do të marrë fund lufta në skajin e kohës Do të dalim prapë në shëtitore guacash të pajtuar njeriu me njerinë Ka për të qenë bukur nëse do të jetë në skajin e kohës… Përktheu: Hans-Joachim Lanksch Keep Reading
SHTRATI I PROKRUSTIT-Alket Çani Kështu na iku jeta – Duke u endur rrugëve që s’të çojnë askund, Duke na ndjekur pas kudo ku shkuam Pendesa shekullore e një çasti. Përgjatë gjithë udhës dëgjuam Jehonën e thatë të harresës së pemëve, Lëngatën e zverdhur të diellit, pamë Si dendësohej para syve tanë Mjegullnaja e pluhurit… Keep Reading
Pablo Neruda – Soneti XVII Nuk të dua si një kristal kripe rozë, as si gurë topazi, dhe as si shigjetë karafilash me të cilën qëllon zjarri: të dua siç duhen disa gjëra të errëta, fshehtësisht, mes shpirtit dhe hijes. Të dua si bima që nuk lulëzon dhe që mban, fshehtësisht, dritën e atyre luleve… Keep Reading
NATA-EDUARDO GALEANO (Montevideo, 1940 – 2015) Nuk më zë gjumi. Një femër më ka ngecur kryq mes qepallave. Po të mundja do t’i thosha të ikte; por një femër më ka ngecur kryq mu në grykë. Zonjë, M’i shqyej rrobat dhe ndërdymjet. Më zhvish, më shndërdy. Mua më zë gjumi në buzë… Keep Reading
BASHKËPUNIM ME TË VDEKURIT-Wislawa Szymborska-Nobel 1996 Në ç’rrethana ëndërron ti për të vdekurit? A mendon shpesh për ta para se të flesh? Kush të shfaqet i pari? A është përherë i njëjti? Emri? Mbiemri? Varreza? Data e vdekjes? Kujt i drejtohen? Miqësisë së largët? Farefisit? Atdheut? A thonë se nga vijnë? Kush fshehet… Keep Reading
FUNDSHEKULL- Wislawa Szymborska-Nobel 1996 Duhet të ishte më i mirë se të mëparshmit ky shekulli ynë XX. Nuk do të ketë më kohë ta provojë këtë, vitet i ka të numëruara, hapin të lëkundshëm dhe frymën të shkurtër. Tashmë kanë ndodhur shumë gjëra që s’do duhej të kishin ndodhur, dhe çka duhet të… Keep Reading
PAMJE ME NJË KOKËRR RËRE- Wislawa Szymborska-Nobel 1996 E quajmë kokrrizë rëre. Por ajo nuk i thotë vetes as kokrrizë as prej rëre. E lë mënjanë çdo emërtim të përgjithshëm a të përveçëm, kalimtar a të qëndrueshëm, të rremë a të vërtetë. Si ta prekim si ta vështrojmë ajo nuk ndihet as e… Keep Reading
