Kastanja-Janis Ricos Atje lart, si nesër, i vranë që të dyzetë. Njëzet vjet kaluan. Askush nuk ua përmendi emrat. Ti e kupton jetën tonë. Çdo vit, në ditë si kjo, gjenin poshtë plepave një tjegull të thyer, dy thëngjij të shuar, pak temjan, një shportë me rrush, një qiri prej dylli bletësh me fitil… Keep Reading
Tokë e mihur-Janis Ricos Ka ende zogj. Dhe këndojnë. Ka pemë, dhe deti shpërfillës. Cungjet e vreshtave bleruan sërish. Lulëzuan ullinjtë. Gjithë toka mihur nga plugu erëmon. Ti vë re ngjyrën e maleve, gati e kaltër. Bën t’i përgjigjesh zërit të zogjve. S’gjen fjalë. Sytë e tu ngulitur në tokën e mihur që pret lastarët… Keep Reading
Gozhdët-Janis Ricos E tepërt dhe kjo, ajo edhe tjetra. Ngordhi qeni, ngordhi kali. Kova e zbrazët poshtë shkallës. Peshkatarët shëtitës thërrasin në rrugë. Shtëpia gumëzhin mungesë dhe në pasqyrë, Krishti i zbehtë mbi kryq shtrëngon, si koprrac, në grushte dy gozhdë Përktheu: Romeo Çollaku Keep Reading
E DËGJUAR DHE E PADËGJUAR-Janis Ricos Një lëvizje e papritur, e beftë: plagën shtrëngoi dora e tij, gjakun që të ndalë dhe pse ndonjë krismë nuk ndjemë, as edhe frushullimën e ndonjë plumbi fluturim. Pas pak dorën uli ai dhe buzëqeshi, por sërish, ngadalë, drejt të njejtit vend e ngriti: portofolin nxori sjellshëm, pagoi… Keep Reading
Janis Ricos Për ta mbyllur, ai iu tremb poemave dhe duhanit me tepricë. Doli në mesnatë nga periferia, – një shëtitje e shëndetshme, e qetë, përgjatë frutoreve të mbyllura, mes gjërave që qasen me përmasa të vagullta e të sakta. Fshinte hundët me një shami letre orë e pa kohë, i ftohur prej hënës. Ngadalësoi… Keep Reading
Dritë-Janis Ricos Një degëz bajame para dritares, një degëz e vetme të fsheh gjysmën e fshatit. Dashuria në pëllëmbë të fsheh gjithë botën. Mbetet veç drita. Përktheu: Romeo Çollaku Keep Reading
Shtëpia e huaj-Janis Ricos Ndryshkur porta e hekurt e kopshtit. Bimët kacavjerrëse e kanë mbytur gjer sipër. Të zotët mungojnë prej vitesh, ndoshta dhe kanë vdekur. Ai ka ditë tashmë që i vërtitet kësaj shtëpie sikur kërkon të zbulojë ndonjë të fshehtë, sikur dëshiron të hyjë e të hetojë në brendësi. Një mbrëmje i ra… Keep Reading
Gratë-Janis Ricos Janë shumë të largëta gratë. Çarçafët u kundërmojnë natën e mirë. Vendosin bukën mbi tryezë, që të mos ua ndiejmë mungesën. Atëherë e kuptojmë se faji ishte yni. Ngrihemi nga tryeza dhe themi: “U lodhe shumë sot” apo “rri, do ta ndez unë llambën”. Kur ndezim shkrepësen, ajo kthehet ngadalë dhe niset… Keep Reading
Mëhallat e botës-Janis Ricos E vranë… e vranë… Kish dhënë xhaketën për të kthyer, Por s’ arriti ta veshë një të Dielë… Ja ku po varet në derën e rrobaqepësit, Siç varet tabela e kafenesë verore në vjeshtë, Siç varet dielli i mbasdites në një pemë të zhveshur, Asnjë s’do shkojë ta kërkojë më… Keep Reading
Mëhallat e botës-Janis Ricos Vinte pranvera Atë helmetin e flakur dikush e përmblodhi E mbushi me dhe. Mbolli lule Një saksi… dhe lulet e saj të kuqe i bënë dritë mëhallës. Atë topin e vjetër të braktisur të gjermanëve E mbuluan barërat E mori me vete pranvera, e bëri kalë I hypën fëmijëria grykës… Keep Reading
