Haiku satirikë (II) ~•~ Turinjtë e bulldogutnuk ndryshojnëas kur është i gëzuar Megamimaru * Vetëm nga një shkrepëseerrësiradridhet Mannen * Sa herë që fryn eraai lëvdonlulet e kumbullës së fqinjit Anonime * Nën strehëdy burra numërojnë gratëqë lagen në shi Anonime * Të pjerdhëshs’ka asgjë për të qeshurkur jeton vetëm Anonime * Tifozëtmë të… Keep Reading
KOHË ME DIELL-Gazmend Krasniqi Ikin avionët dhe zogjtë,Dhe heshtja, si gjithnjë me pak mund, Ngre skeptrin e ndryshkur;Sa, edhe qyteti atje përtej, gjysmë i mpirë, Kërkon të mbysë rrahjet e zemrës së vet. Vetëm një trung ulliri,Përkulur si kokë filozofi,Mbledh çfarë nxjerrin nga toka gishtat e diellit:Kush kthehet nga harresa, kërkon një zë –Jo atë… Keep Reading
Anija e artë-Emile Nelligan Një Anije e madhe e mbathur në arKaltërsi preknin velat mbi dete të panjohurLuspë dashurie, flokë shpupuritur, gjoks zhveshur,Lundron në kryeradhën e një dielli që djeg Mbërriti një natë që u ndesh me thellëtirënNë oqeanin gënjeshtar ku sirena këndonMbytja e tmerrshme ia përkuli kryetNë humnerat e Vithimës, së rrethit vicioz Ishte… Keep Reading
Varri i zezakes-Emile Nelligan Asohere vithisur prej nesh i dimrave thëllim Në të fundmit qiej të zbehtë të marsit, e shpumëNëpër shkorretet funebre me aromë kannelleKu farëzohen dyshimet e porsaçelura të pemëve Të lartave degë shpuar me zogj të ndryshëmFrymëmarrje të trishta gufojnë shpirtrat e tyreNë limonin e njomë dhe të athët e rikthyemQë Afrika… Keep Reading
Revista defekt-teknik u drejtoi një pyetje, shkrimtarëve dhe joshkrimtarëve, mbi mënyrën sesi këndvështrohen personazhet femërorë në letërsinë botërore dhe në atë shqiptare. Përgjigjia e parë erdhi prej Ernest Markut. Arlinda Guma: Mendoni se në letërsinë botërore, përfshi edhe në atë shqiptare, personazhet femërorë duke u këndvështruar së shumti nga shkrimtarët burra, kanë një boshllëk të… Keep Reading
GJËRAT E VOGLA-Visar Zhiti Vetëm me një gjethedi të flas për pyllin dhe vetëm një ylltë thotë se s’je vetëm një këpucë e humburtë zgjon rrugë pafund. Ndize një cigarenga paketa e Prometeut. 1972 DRITARET Dritaretjanë britma ime që të braktisetdhoma e errët e vetmisë. Keep Reading
Romanca e verës-Emile Nelligan Krenari e gjelbër e qeshura jetësore përzihet O net të bukura të majit! Në kor zogjtëNë zemër shpresat ripërtërihen Formojnë preludin e tyre në guvën time O net të bukura të majit! Mbrëmje të lumturaNjë organo shkrepëtin tej një të trishte melodieDhe rrezet e diellit, sikur shpata ngjyrëvjollcë Çapojnë zemrën e… Keep Reading
KUNDËRUNGJILLI SIPAS JUDËS-Visar Zhiti …dhe Juda tha: unë u ringjalla, deshi Djalli dhe u bë,s’mund të më çonte në parajsë, ku s’ishte as vetë, më shumë në qiell isha unë, i varur në degën e pemës, e këputi me dhëmbë litarin dhe rashë mbi tokë. Ngrihu, tha Djalli, shko dhe përhap gulçet e mia, ja,… Keep Reading
E bardha dhe e kuqja-Sueton Zhugri Kjo është një pemë ku zogjtë vijnë të vdesinËshtë një dallgë ku shkuma e thellësive mbaron së qariNjë lëndinë ku hëna me dritën e sajdhëmbëshkulet dhe mbyll sytëNgjyrë që plagosja braktis mbi dëborë… Unë jam abazhuri i motçëm i ëndrrave që e harron ndezur lodhur me kokën mbështetur mbi… Keep Reading
Emile Nelligan lindi më 24 Dhjetor, 1879, në Montreal. Në moshën 16 vjeç publikon poezinë e parë. I portretizuar si “fëmijë i mbyllur dhe i eklipsuar tërësisht nga poezia” është një nxënës me nota të dobëta në shkollë. Ndikimet e para janë klasikët Millevoye, Lamartine, Musset, derisa zbulon poezinë e Verlaine-t, Baudelaire-t, Rodenbach-ut. Pasi është… Keep Reading
