Hienrich Böll Ne ishim në atë zymti, ajo gjendja e mjerë shpirtërore që të kap kur ti tashmë ke thënë “mirupafshim”, por që nuk mund të largohesh sepse treni nuk është nisur ende. Stacioni ishte si të gjithë stacionet, i pistë dhe i rrëmujtë, i mbushur deri te çatia e përthyer me mjegullën e avujve… Keep Reading
Adoleshentja-Wislawa Szymborska Unë – adoleshente? Nëse ajo do ndodhej, këtu, tani, përpara meje, a do t’më duhej ta trajtoja si të afërt dhe të dashur, edhe pse më është e çuditshme dhe e largët? Të derdhja një lot, t’ia puthja ballin për arsyen e thjeshtë se kemi një datë lindjeje? Kaq shumë pangjashmëri midis nesh… Keep Reading
Heinrich Böll Miku im, Witt-i, ka një profesion të çuditshëm: ai nuk ka frikë ta quajë veten autor, thjesht sepse ka ca njohuri latente në drejtshkrim, zotëron në mënyrë të vagët ca rregulla gramatikore dhe së fundmi shtyp njërën faqe pas tjetrës me ushtrime stilistikore, të cilat ai i quan dorëshkrim sapo ka siguruar mjaftueshëm… Keep Reading
Disa njerëz-Wislawa Szymborska Disa njerëz ikin prej disa njerëzve të tjerë. Diku në ndonjë vend nën diell dhe nën disa re. Ata lënë pas diçka nga gjithçkaja e tyre, fusha të mbjella, ca pula, qen, pasqyra në të cilat tashmë zjarri sheh reflektimin e tij. Në kurrizin e tyre ka shtamba dhe dëngje, sa… Keep Reading
Heinrich Böll Nuk e di sesi mundi të ndodhte; tekefundit unë nuk jam më fëmijë, jam gati pesëdhjetë vjeç dhe duhej ta kisha ditur se çfarë po bëja. Megjithatë e bëra dhe para së gjithash; atëherë kur nuk isha në shërbim dhe kur, në fakt, nuk duhej të më ndodhte asgjë më shumë. Por ja… Keep Reading
Retë-Wislawa Szymborska Duhet të jem vërtet e shpejtë për të përshkruar retë – mjafton një grimë sekonde që ato të fillojnë të shndërrohen në diçka tjetër. Tipari i tyre dallues: ato nuk përsëritin asnjë trajtë, nuancë, pozë apo ujdi të vetme. Të parënduara nga barra e kujtesës së çdo lloji, ato lundrojnë lehtësisht përmbi… Keep Reading
Dashuria e parë-Wislawa Szymborska Thonë se dashuria e parë është ajo më e rëndësishmja. Kjo është shumë romantike por nuk është rasti im. Kishte dhe nuk kishte diçka mes nesh. Lindi dhe u shua. Nuk më dridhen duart kur përplasem me kujtime të vogla, ose me një pirg letrash të mbështjella me spango –… Keep Reading
Heinrich Böll Kur im atë shkoi në moshën, të cilës unë po i afrohem, ai (natyrisht?) më ngjante më i vjetër sesa unë ndihem tani. Ditëlindjet nuk festoheshin në familjen tonë, që konsiderohej një “lajthitje protestane”, kështu që unë nuk mund të kujtoj ndonjë festim, vetëm pak detaje nga ajo gjendje shpirtërore mbizoteronin atë tetor… Keep Reading
Heinrich Böll Tek hyrja e qilarit e priti era mbytëse dhe e thartë e ajrit. Ai ecte ngadalë, me hapat që rreshqitnin, duke kërkuar rrugën kuturu me duar, në errësirën e zverdhemtë: nga diku po pikonte ujë, duhej të kishte ndonjë plasë në çati ose duhej të ishte çarë ndonjë tub. Uji përzihej me pluhurin… Keep Reading
Kthimi në shtëpi-Wislawa Szymborska Ai u kthye në shtëpi. Nuk tha asgjë. Megjithëse, ishte e qartë se diçka kishte shkuar keq. U shtri, ashtu i veshur. Mbuloi kokën me batanije. Mblodhi gjunjët. Është gati dyzet vjeç, por jo në këtë çast. Ekziston ashtu siç dikur brenda barkut të nënës së tij, veshur me shtatë… Keep Reading
