Scott Bradfield

Anton Çehovi ishte ndoshta shkrimtari më i madh rus më pak monumental i gjeneratës së tij. Ai shkruante tregime të shkurtra në vend të romaneve, jetonte në mënyrë modeste dhe rrallë shprehte ide të ndërlikuara filozofike në vëllime të mëdha, siç bënin bashkëkohësit e tij, Tolstoi dhe Dostojevski. Ai vinte nga një familje fshatare, ndryshe nga familjet aristokratike, Turgenievi, dhe politikat e tij rrallë iu bënë pengesë në prozë, siç ndodhte ndonjëherë me Gorkin. Ai ishte bujar, intim, punëtor dhe nuk shprehte opinione madhështore për veten, as nuk vuante tepër nga veset e zakonshme ruse – vodka, pabesia dhe bixhozi. Por mbi të gjitha, edhe pasi arriti sukses si shkrimtar i tregimeve të shkurtra dhe dramaturg, Çehovi nuk e la kurrë punën e tij të përditshme si mjek dhe vazhdoi t’i mbështeste miqtë dhe familjen e tij ndërkohë që vuante nga gjithçka, nga hemorroidet dhe dhëmbët e prishur e deri te depresionet e shpeshta që i mpinin trurin, pleviiti dhe rasti i zgjatur i tuberkulozit që përfundimisht e vrau në moshën 44 vjeç.
Lindur në Taganrog, në vitin 1860, Çehovi i njihte ekstremet e jetës ruse. Babai i tij ishte bujkrob i liruar, i cili arriti një sukses të shkurtër dhe të mundimshëm si pronar i dy dyqaneve ushqimore lokale përpara se t’i humbiste të dy. Ai i imponoi Çehovit dhe vëllezërve e motrave e tij si respektin për forcat natyrore të botës (ai i rrihte shpesh) ashtu edhe dashurinë për muzikën (ai i çonte me përkushtim në kishë çdo javë për të shijuar koret). Nëna e tij, një krijesë shumë më e butë, nuk shfaqet aq dukshëm në korrespondencën e Çehovit, por qëndron në sfond si një forcë e madhe dhe humane. Katër vëllezërit dhe motra e Çehovit, të lidhur ngushtë, duket se kanë qenë të talentuar dhe të egër. Vëllai i tij më i madh, Nikolai, vuante nga alkoolizmi dhe borxhet e këqija që e bënin të zhdukej për javë të tëra, ndërsa Aleksandri i ri i turpëroi prindërit duke shkuar të jetonte me një grua të martuar.
Që në moshë të re, Çehovi kënaqej me shoqërinë e miqve dhe të familjes e rrallë thoshte ndonjë fjalë përçmuese për dikë. (Drejt fundit të jetës, ai madje foli fjalë të mira për babanë e tij të dhunshëm, i cili nuk u shqetësua kurrë t’ia lexonte tregimet edhe pasi ky u bë i famshëm.) Ajo që e dallonte; si Çehovin e ri ashtu edhe atë të moshës së mesme, ishte aftësia e tij e vazhdueshme për punë intensive, të përditshme dhe të palodhur – qoftë duke studiuar për ekzaminime mjekësore, duke shkruar tregime dhe pjesë humori, apo duke shpërndarë korrespondencë të mbushur me këshilla të menduara mirë për ata që i donte.
Ai shpesh i ndërtonte tregimet e tij në shtëpi në mbrëmje, i rrethuar nga miqtë dhe familja, duke bërë disa minuta pushim për të luajtur në piano ose për të kënduae. Siç kujtonte vëllai i tij Mikhaili për muajt e parë të jetesës së tyre së bashku në Moskë, “ai lulëzonte nga emocionet”. Një mik tjetër kujtonte zhurmën e vazhdueshme dhe shpesh pasionante të të rinjve dhe të rejave si një “aheng, e dashur, një aheng i vërtetë!”
Edhe mes periudhave më të këqija të depresionit, shëndetit të dobët dhe falimentimit, Çehovi nuk lodhej kurrë nga shoqëria. Ai i shkroi një kushëriri që u zhvendos atje pranë: “Nuk do të jesh një mysafir i rrallë, të paktën çdo javë… Përveç të martës, të enjtes dhe ndonjëherë të shtunave, unë jam gjithmonë në shtëpi në mbrëmje. Eja herët që të mund të qëndrosh më gjatë. P. S. Të martave jam në shtëpi pas orës nëntë, të enjteve vetëm deri në nëntë, në mënyrë që të mos rrezikosh asnjë ditë pa më takuar.”
Çehovi ishte heshturazi madhështor dhe privatisht monumental – krejt e kundërta e Tolstoit. Siç shkroi dikur biografi më tërheqës i Çehovit, Ernest Simmons: Çehovi “e donte jetën më shumë sesa kuptimin e jetës”. Ai i shijonte kënaqësitë e vogla, intime dhe të shpeshta.
“Ai ishte i madhërishëm në heshtje dhe monumental në jetën private — saktësisht e kundërta e Tolstoit, i cili hidhte hapa gjigandë në skenën botërore, por në shtëpi mbetej një personalitet i largët e i paprekshëm, veçanërisht për bashkëshorten dhe fëmijët e tij.
Biografia e re e Bob Blaisdell-it, Çehovi bëhet Çehov, është përthithëse, e këndshme dhe po aq e thjeshtë sa subjekti i saj; dhe ndërsa përshkruan jetën e Çehovit përmes leximeve të imëta të tregimeve të tij të shumta dhe korrespondencës gjatë dy viteve — 1886 deri më 1887 — ai nuk shpjegon thjesht (siç premton titulli) sesi Çehovi arriti të bëhej Çehov, por përkundrazi, se sa e pamundur ishte për të që të bëhej dikush tjetër.”
Ndërsa Blaisdell-i i përmbledh këto dy vite të trazuara, të lexosh për Çehovin është pothuajse po aq e lodhshme sa të jesh ai:
Në vitin 1886, mjeku 26-vjeçar nga Moska botoi 112 tregime të shkurtra, pjesë humori dhe artikuj. Në vitin 1887, ai botoi gjashtëdhjetë e katër tregime të shkurtra… dhe u botuan tre vëllime me tregimet e tij të shkurtra. Ndërkohë, tri orë në ditë, gjashtë ditë në javë, Dr. Çehovi trajtonte pacientë në zyrën e tij në shtëpinë e familjes dhe gjithashtu bënte vizita në shtëpi; ai jetonte me prindërit dhe vëllezërit e motrat e tij më të vogla që i mbështeste. Në dimrin e vitit 1886, ai u fejua dhe më pas u martua. Ai u dha mësim shkrimtarëve të tjerë duke i inkurajuar në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe duke u bërë kritika të shkëlqyera. Ai mbajti vazhdimisht korrespondencë të gjallë, të sinqertë dhe me humor me redaktorët, miqtë dhe vëllezërit e tij më të mëdhenj… Pas një vere të zymtë të vitit 1887, ai shkroi një dramë me katër akte brenda dy javësh.
Jo se letërsia e kishte thirrur aq shumë sa të hynte fshehurazi nga dera e pasme. Veprat e hershme komike dhe tregimet e shkurtra të Çehovit ishin shfaqur me pseudonim në revista letrare me pagesë të ulët, të tilla si Fragments me bazë në Petersburg, zakonisht nën emrin vetëtallës Antosha Checkhonte.
E megjithatë, mjaft shpejt ai krijoi një audiencë edhe ndërkohë që, si mjek, trajtonte disa nga njerëzit më të varfër dhe më të dëshpëruar në Moskë.
“Studimi i mjekësisë”, shkroi ai për ato vite, “pati një ndikim serioz në aktivitetet e mia letrare… dhe më pasuroi me njohuri, vlerën e të cilave për mua si shkrimtar vetëm një mjek mund ta vlerësojë.” Sëmundja dhe vdekja janë sigurisht kudo te Çehovi, dhe populli i tij vuan nga një sërë sëmundjesh, nga tuberkulozi dhe pleuriti deri te anemia dhe kanceri.
(Sa herë që një personazh i Çehovit kollitet, kjo është një shenjë e keqe.) Por, ndërsa historitë e tij u bënë më serioze dhe emocionale në vitet e mëvonshme, dhe ai filloi të botonte në revista më të paguara dhe më të respektuara (siç është New Times e krahut të djathtë, e redaktuar nga Aleksei Suvorin), ato gjithmonë ruanin një nuancë komike.
Personazhet e tij përpiqen të arrijnë gjëra – të tilla si dashuria, vetëkontrolli ose suksesi financiar – por këto përpjekje bëhen ironike përballë një bote që, ndonëse ndonjëherë e bukur për t’u parë, mbetet e pandashme nga lumturia njerëzore. Edhe pse New Times i sollën Çehovit një sukses më të gjerë, kjo nuk pasqyronte politikën e tij liberale. Megjithatë, kjo ishte një tjetër shenjë e natyrës gjerësisht pranuese të Çehovit, pasi, për aq sa besonte ai, politika (ashtu si feja) nuk ofronte ndonjë antidot ndaj mjerimeve shoqërore, ose thjesht njerëzore.
Ai preferonte t’i besonte artit dhe shkencës – dhe mundësive që ato ofronin për t’iu qasur jetës njerëzore me dhembshuri, qetësi dhe objektivitet. Nga ana tjetër, pothuajse çdo aromë ideologjie ose feje e shqetësonte, dhe në shumë histori, të tilla si “Uprorupted: An Incident From My Travels”, ai shpreh simpati për të rinjtë që gjejnë mënyra për t’u “çrrënjosur” nga besimet fetare të familjeve të tyre (sidomos ato të etërve të tyre). Për të, Krishterimi, Judaizmi, nihilizmi dhe supersticioni ishin të gjitha pengesa të zakonshme shpirtërore në jetën njerëzore, njësoj si pengesat fizike të sëmundjes, alkoolizmit, bixhozit dhe dëshpërimit.
Shumë nga këto histori të hershme, relativisht të shkurtra, janë më të mira nga sa mund të presim, dhe është kënaqësia më e madhe e këtij libri që na fton të lexojmë (ose të rilexojmë) histori të tilla “të vogla” si “Lypësi”, në të cilën një biznesmen i klasës së mesme mburret sesi e kishte ndrequr një njeri të varfër me “dashuri të ashpër” në vend të lëmoshave – vetëm për të mësuar se ishte mirësia e një bashkëshërbëtori që e vuri në të vërtetë atë në rrugën e një jetese të qëndrueshme.
Një dinamikë e ngjashme nxit një tjetër histori të shkurtër, “Kush duhej fajësuar?”, në të cilën një drejtor shkolle blen një mace për të gjuajtur minjtë në shkollën e tij, por macja turpërohet nga minjtë, gjë që drejtori përpiqet ta korrigjojë duke e rrahur. Më në fund, drejtori e hedh macen në rrugë, ku ajo kalon pjesën tjetër të jetës së saj më e tmerruar nga minjtë se kurrë më parë. Siç tregon nipi simpatik i drejtorit në fund të historisë, ai vetë “mësoi” latinisht nga i njëjti xhaxha dhe më vonë rritet për të zbuluar se sa herë që sheh një vepër klasike, e përndjek vizioni i “fytyrës së zbehtë gri” të xhaxhait të tij. “Zbehem”, rrëfen ai, “më ngrihen flokët përpjetë, ashtu si macja e arratisë poshtëruese”.
Përfundimet e “kthesës së papritur në fund” të Çehovit nuk janë kurrë thjesht shaka, por zbulojnë ironi themelore të jetës njerëzore – të tilla si; mizoria dhe forca nuk u mësojnë kafshëve (si ne) si të sillen, por vetëm se nga çfarë të kenë frikë (që është, sigurisht, mizoria dhe forca). Në “Një Vepër Arti”, një mjek merr një dhuratë të veçantë nga një klient i varfër – një shandan të zbukuruar me imazhe të vrazhda orgjiake që ai turpërohet t’i shfaqë në shtëpinë e tij, dhe kështu ia “ridhuron” dikujt tjetër. Ata e “ridhurojnë” atë sërish e sërish derisa klienti fillestar kthehet te mjeku me një surprizë – ai ka gjetur një shandan që përputhet! Ndryshe nga “Dhurata e Magjistarëve” e O’Henry-t, kjo garë stafetash dhe e dhënies së dhuratave nuk zbulon një mesazh sentimental rreth vetëmohimit të dashurisë; ajo zbulon një egoizëm themelor njerëzor: që njerëzit nuk e vlerësojnë një akt bujarie nëse i bën të duken keq para miqve të tyre.
Tregimet e hershme të Çehovit shpesh janë shpërfillur si vepra të vogla, ose si një terren stërvitjeje i thjeshtë që e shtyu atë të shkruante tregime më të mëdha dhe më të mira, por shumica e tyre nuk janë më pak komplekse ose prekëse sesa ato të mëvonshmet, me të njëjtat lloje burrash dhe grash që kërkojnë (dhe zakonisht dështojnë) të arrijnë të njëjtat gjëra: dashuri, dije, sukses, liri dhe një jetë të mirë. Por nëse janë me fat, të qenit gjallë dhe i shëndetshëm është e vetmja arritje e vërtetë që ata arrijnë; dhe edhe atëherë është me dijeninë se nuk do të zgjasë.
Ndërsa kolegët e tij shkruan për tema të rëndësishme si “Lufta dhe Paqja” dhe “Krim dhe Ndëshkim“, Çehovi prodhoi tregimet me titujt më të thjeshtë në letërsinë moderne: “Një histori e mërzitshme”, “Një fatkeqësi”, “Një incident i parëndësishëm”.
Çehovi mund të ketë qenë një nga shkrimtarët e mëdhenj të tregimeve të shkurtra më të prirur drejt realizmit; ai rrallë provonte të shkruante histori fantastike ose histori që i afroheshin të mbinatyrshmes (ndryshe nga Maupassant-i), dhe sa herë që ndodhin ngjarje “makabre” – si në “Një natë në varrezë”, në të cilën një i dehur, duke parë në ëndërr një përvojë pas vdekjes, zgjohet në një morg shumë real ku kishte humbur ndjenjat – thelbi i “shakasë” është vetë realiteti, i cili rezulton më i tmerrshëm se çdo ëndërr. “Çehovi besonte në ankthe dhe halucinacione”, vëren Blaisdell-i, “por jo në fantazma”. Ai i paraqiti tregimet e tij si të vogla, të parëndësishme dhe të harrueshme; megjithatë, brenda fjalive të para, secila prej tyre përcakton me shkathtësi se kush dhe ku janë personazhet kryesore, çfarë është e rëndësishme në jetën e tyre (jo shumë) dhe si është moti – një vazhdimësi forcash natyrore që përcakton jetën e personazheve të Çehovit shumë më tepër sesa dëshirat dhe aspiratat e tyre private.
Në një nga tregimet e para të Çehovit për New Times të Suvorinit, “Shtriga”, prifti i një kishe rurale rri ulur duke menduar për stuhinë jashtë shtëpisë së tij. Ai beson se ajo nxitet nga dëshirat pasionante të gruas së tij të humbur, të cilën ai e imagjinon si zotëruese të fuqive të mëdha mbinatyrore:
Ishte e vështirë të thuhej se kush po zhdukej nga faqja e dheut dhe për hir të shkatërrimit të kujt natyra po përzihej në një fermentim të tillë; por, duke gjykuar nga ulërima e pandërprerë, e ligë, dikush po e nxehte shumë. Një forcë fitimtare ishte në ndjekje të plotë të fushave, duke sulmuar pyllin dhe çatinë e kishës, duke goditur me inat dritaret me grushte, duke u tërbuar dhe duke shqyer, ndërsa diçka e mundshme ulërinte dhe vajtonte… Një vajtim i përvajshëm dëgjohej në dritare, në çati ose në sobë. Nuk tingëllonte si një thirrje për ndihmë, por si një britmë mjerimi, një vetëdije se ishte tepër vonë, se nuk kishte shpëtim.
Kur stuhia e detyron një postier të kërkojë mbrojtje në shtëpinë e tyre, kleriku supozon se gruaja e tij e ka joshur atje për seks. Për Çehovin, tërbimi dhe pasioni tepër njerëzor janë po aq mbinatyrorë saç mund të jetë ndonjëherë bota.
Çehovi shkroi shpejt, me zell dhe në mënyrë të jashtëzakonshme gjatë këtyre viteve dhe kryesisht e bëri këtë për para. Në të njëjtën kohë, ai kurrë nuk u fsheh për botën dhe dukej se kujdesej po aq shumë për personazhet e tij fiktivë sa edhe për miqtë dhe familjen e tij. Për të, shkrimi kishte pak të bënte me teknikën, mjetet e komplotit, nocionet e pranueshme rreth politikës dhe fesë, apo edukimin e lexuesve të tij. Bëhej fjalë vetëm për të shkruar sa më shpejt të ishte e mundur rreth botës që ai njihte. “Çfarë ka për të mësuar?” pyet një nga shumë personazhet e tij shkrimtarë. “Nuk ka asgjë për të mësuar. Ulu dhe shkruaj.”
Mos e humb jetën duke teorizuar rreth saj, thoshte Çehovi, vazhdimisht. Kjo është arsyeja pse personazhet më intelektualë të Çehovit janë të palumtur – ata mendojnë shumë për gjërat që duhet të bëjnë (t’i thonë dikujt se e duan, të transferohen në Moskë, të shesin pasurinë familjare, etj.). Nëse ka ndonjë ilaç për stresin dhe hidhërimin e jetës njerëzore, ai është vetëm duke i shteruar ankthet dhe ambiciet përmes punës së palodhur. Dhe puna e palodhur ishte diçka që Çehovi rrallë ndalonte së bëri derisa vdiq.
“Midis rusëve që shkruajnë me kënaqësi në ditët e sotme, unë jam më mendjelehti dhe më pak seriozi”, shkroi Çehovi pranë kulmit të famës së tij si shkrimtar tregimesh.
Këto dy vite të trazuara, të përshkruara nga Blaisdell-i, përfunduan me prodhimin e dramës së parë të plotë të Çehovit, Ivanov, duke e bërë atë të shkruante më shumë për teatrin dhe më pak për revistat, pikë në të cilën ai përfundoi me vitet më të lumtura dhe më të suksesshme të jetës së tij të shkurtër.
Më në fund ai pati kohë dhe mundësi të shkruante tregime me çfarëdo lloj gjatësie që preferonte dhe e gjeti rrugën e tij drejt tregimeve të shkëlqyera me gjatësi novelash, të tilla si “Reparti i Gjashtë”, “Dueli”, “Një Histori e Mërzitshme” dhe “Tre Vjet”. Dhe pikërisht duke u munduar me ato që konsideroheshin forma më të shkurtra relativisht joserioze, Çehovi duhet të jetë ndier i lirë të shprehte vizionet monumentale të vogla të jetës. Por “mendjelehtësia” nuk u bën drejtësi prirjeve të zymta dhe komplekse të personazheve të tij, të cilët zakonisht janë shumë seriozë për të mirën e tyre. Ata kryejnë akte të tmerrshme kur mendojnë se po sillen fisnikërisht, ose akte fisnike për motivet më egoiste; ata i gjykojnë gabim cilësitë e vërteta të njerëzve të tjerë dhe po aq shpesh gjykohen gabim nga ana tjetër; dhe ndërsa herë pas here shijojnë dashurinë, një vakt të mirë ose një ditë të ngrohtë në diell, ata kurrë nuk i shpëtojnë dijes se këto çaste nuk mund të zgjasin përgjithmonë.
Siç rrëfen Blaisdell-i në përfundimin e tij të librit “Çehovi bëhet Çehov”: “E kam gjetur veten duke e shkruar këtë biografi, ndonjëherë duke lexuar të dhënat e botimit të Çehovit si një kontabilist”. Por ky lexim pothuajse i palëkundur dhe i guximshëm i prodhimeve të përditshme të Çehovit është ajo që e bën këtë libër kaq të këndshëm. Është lloji i librit që lexuesit e përkushtuar rrallë e gjejnë, një libër që nuk pretendon të na mësojë aq shumë rreth Çehovit, por thjesht ta shijojë atë. Është si të lexosh së bashku me një dashurues tjetër të tij, i vëmendshëm ndaj nuancave të jetës pas veprës dhe megjithatë asnjëherë i përpirë në gjëra të tjera përveç dashurisë së pashtershme të Çehovit për njerëzit e çuditshëm, të guximshëm, qesharakë, groteskë, fisnikë, brutalë dhe gjithmonë çuditërisht të kuptueshëm, që ai i njeh kaq mirë.

Përktheu: Arlinda Guma

Marrë nga The New Republic