Poezia e natës–Margaret Atwood Nuk ka pse të kesh frikë nga asgjë, është thjesht era që kthehet nga lindja, është thjesht ati yt; gjëmimi,nëna jote-pikëshiu. Këtu, në këtë vend të bërë prej uji me hënën e tij bezhë, të lagësht si kërpudhë, me cungjet e mbytura dhe zogjtë e gjatë që notojnë, ku myshku… Keep Reading
Mëngjes në shtëpinë e djegur-Margaret Atwood Po ha mëngjes në shtëpinë e djegur. Ju e kuptoni: nuk ka as shtëpi, nuk ka as mëngjes, e megjithatë, ja ku jam, këtu. Luga që u shkri kërcet në tasin që u shkri edhe ai.Nuk është askush këndej rrotull. Ku kanë shkuar, vëllai e motra, nëna e babai?… Keep Reading
Vendbanim-Margaret Atwood Martesa nuk ështështëpi e as tendë ajo është më e hershme se kaq, dhe më e ftohtë: skaji i pyllit, skaji i shkretëtirësshkallët e palyera nga pas, ku rrimë mbledhur kruspull jashtë, duke ngrënë kokoshka skaji i akullnajës që tretet ku me dhimbje e me kureshtipse mbijetuam qoftë edhederi këtu po mësojmë si… Keep Reading
Variacione për fjalën “dashuri” – Margaret Atwood Kjo është një fjalë që ne e përdorim për të mbushur boshllëqet. Është përmasa e përkryer për ato heshtje të ngrohta midis fjalëve,për ato zbrazëti të kuqe në formë zemre në faqe, që nuk duken aspak si “zemra të vërteta. Shto pak dantellë dhe e bën të shitshme.… Keep Reading
Një fëmijë i trishtuar-Margaret Atwood Ti je e trishtuar ngaqë je e trishtuar. Është psikike. Është mosha. Është kimike. Shko te një psikanalist ose merr ndonjë pilulë, ose-ose; përqafoje trishtimin tënd si një kukull pa sy ti duhet të flesh. Hëm, të gjithë fëmijët janë të trishtuar por disa e kapërcejnë. Numëroji bekimet e tua.… Keep Reading
Rushdie nuk e kishte në plan të bëhej hero i fjalës së lirë, por ai tani është i tillë. Shkrimtarët kudo – ata që nuk janë vegla të pushtetit apo robotë trushpëlarë – i detyrohen atij një falënderim të madh publik. Margaret Atwood Shumë kohë më parë – më 7 dhjetor të vitit 1992 për… Keep Reading
Të jesh e dashuruar me dikë është një përvojë që prish barrierat e egos. Pjesa pozitive e kësaj është një ndjenjë “vetëdijeje kozmike” dhe poli negativ është një ndjenjë e humbjes së vetes. Ti po humb atë çfarë je; ti po dorëzohesh – fortesa ka rënë. Por a është e mundur të kemi një shkëmbim… Keep Reading
