Tag archive

Frederik Rreshpja

Letërsi

Poezi nga Frederik Rreshpja

Poezi nga Frederik Rreshpja   Rënkon pylli nga shtrëngata Si tavani i drurtë i fëminisë. Korridoreve të gjelbra lëkundet Shamia magjike e gjyshes.   Nën tavanin e gjelbërt të drurëve Jam si dikur fëmija i dhembshur Qëllon që qaj i vetmuar Për llambadhën e shuar të hënës.   Qëllon që qaj dhe për zogjtë E… Keep Reading

Letërsi/Tharm

Elegji për nënën-Frederik Rreshpja

Elegji për nënën-Frederik Rreshpja   Një avion ikën tutje përmes mjegullave Si fatkeq i përzënë nga selia e zotave. Ah, ku ke rënë kështu, ku je tretur! Ka mbirë bari nga sytë e tu, Ka mbirë bari nga zëri yt.   Nga kodrat po vjen nata duke u lutur për ty. Është koha kur hijet… Keep Reading

Letërsi

Kronikë për zgjedhjet-Frederik Rreshpja

Kronikë për zgjedhjet-Frederik Rreshpja   Një gjethe u bë zog dhe vajtoi mbi ullishte.   Nga fshati kundruall dolën pleqtë, rendën pas shpitrave që silleshin në ajër drejt Kashtës së Kumtrit.   Të vrarët i rreshtuan në sheshin DEMOKRACIA Mbështjellë me çarçafët e dhëndërisë. Por shtypi tha se zgjedhjet qenë të ndershme, të lira dhe… Keep Reading

Tirana Review

Fredi – poeti që trishtohej nga stinët/Nuhi Sadiku

Itaka e Rreshpes është rrugë me gjemba, shtruar nga të tjerët, që çon në portat e zvetënimit.   Nuhi Sadiku Një gjë duhet të pajtohemi të gjithë: Frederik Rreshpja, nëse nuk është poeti më i madh, është poeti më autentik i poezisë shqipe. Me të ndodhi revolucion i madh në ligjërimin poetik brenda poezisë, duke… Keep Reading

Letërsi

Krilla-Frederik Rreshpja

Krilla-Frederik Rreshpja Në orën e magjive u rrëzua një krillë Rrokullimë nëpër rrëmujën e reve. Humbën gjurmët në ajrin tradhëtisht indiferent. Do shkoj të rri pranë zjarrit të hënës Me zogjtë e mardhur mbi kodër. Një avion i vetmuar dhe i përgjumur Ikën te shtëpia e mjegullave. Eh, krillë e gjorë! U pikëllova Se jam… Keep Reading

Tirana Review

Për vetminë dhe poezinë e Frederik Rreshpjes-Erlind Sulko

Poezia më shumë se gjithçka tjetër është një shkrim i marrë: një përthyerje e fjalëve, pa i këputur. Po u këputën fjalët, shkrimi bëhet i pakuptueshëm. Dhe poezia qëndron përfshehtësisht mu në mes: as tërësisht e kuptueshme, e as tërësisht e pakuptueshme         Erlind Sulko Të flasësh për vetminë mohon vetminë. Gjuha na… Keep Reading

Letërsi/Tharm

Vetmi-Frederik Rreshpja

Vetmi-Frederik Rreshpja   Nga doli kjo vetmi kështu? Më përpara nuk ishte Tani ngre mure Dhe mbi to pikon loti i hënës.   S’kam për t’i parë më drurët që bëhen shpirtra As pulëbardhat që vdesin ne horizont As xhadenë e pikëlluar ku baresin vrasësit e vdekur As liqenin, as erën e zezë dhe të… Keep Reading

Letërsi/Tharm

Kur vdesin hënëzat-Frederik Rreshpja

Kur vdesin hënëzat-Frederik Rreshpja   Xhindi i vogël i përrallës Hedh yje në pellgun e hijeve. Te dritarja e gjetheve pashë Hënën e shuar nga shiu   Kur vdesin hënëzat, kur vdesin yjet Jam si dikur fëmijë i dhembshur. Qëllon që qaj i vetmuar Mbi dritën e duarve të hënës   Qëllon që qaj edhe… Keep Reading

Letërsi/Tharm

Shqiponja-Frederik Rreshpja

Shqiponja-Frederik Rreshpja Një avion ikën diku dhe zogu suprem Vështron me përbuzje shpirtin prej duralumini Që rënkon nga një dhembje metalike. Qetësohu avion i lashtë i rapsodive! Është ndarja njerëzore që ulërin qiejve. Ndjekur nga kavaleria e shirave. Keep Reading

Go to Top