Meshë e pandarë-Aleksandër Bardhi Gjithmonë e më shpeshe kam dyshuar të vërtetën. Më është dukur si gënjeshtra më e vjetër në botê,që ende kësaj dite bën dritë në tokë. E shpesh kam kujtuaratë oshënarin e plakur të lagjes simeqë shkonte çdo ditë te pusi me hënë,me shpresë të shikonte kallogrenë e bukurderisa një ditëu gdhi… Keep Reading
MERIMANGA E DRITËS-Aleksandër Bardhi Askush nuk e vuri reatë gjestin e pavëmendshëm tek largonte nga fytyramerimangën e dritës.Ishte natë e vonë.Terr legjendash.Në rrethin e hënësplakeshin ylberët…Unë lexojaqiellin e të kremtes.Askush nuk e shihteburkën e të zezëstek thurej ngadalëme zafire dhe yje. Pastaj ikën të gjithë.Në shesh mbeta unëdhe fqinji im i verbër.Ai tanimëçdo ditë më… Keep Reading
TYM I BARDHË-Aleksandër Bardhi Gyshja thoshtese në shtëpinë tonë,kishte kohëqë kishte hyrë i paudhi. Motra përlotejdhe dilte nga shtëpia. Unë mërziteshadhe i shkoja pas. Një natë u fol për një fjollë tymiqë bëhej pëllumbe dilte nga dritarja. Nëna qeshte.Babai flinte i fundit. Gjyshja, që pa gdhirëdilte rreth e rreth shtëpisëdhe mblidhte gurinjtëqë binin mbi… Keep Reading
NJË BURRË-Aleksandër Bardhi Mbrëmë takova një burrë. Një burrë të imët, të fshehtë, të përhënur,ku vetonin ato misteret e klithmave të ujitnë çastin kur takohen me tokën e zhuritur. – Eja, – më tha.Me mua do të të duket se s’do të vdesësh kurrë! Dhe për aq sa bëhet një kryq në heshtje,nisi një këngë.… Keep Reading
Shpresoj të më njohësh-Aleksandër Bardhi Kur ti kalonNdizen dritat në qytetUnë e trëmbur fshihemPas kazanit të plehrave. Ti s’e di kush jamAs kush kam qenëAs kush do jem. Se po ta dijeTë shtatë plumbatDo t’mi derdhje në gojëPër shpirtin tim të fundit. Unë jam pronarja e parëE zejeve të tua dinake! Ti je dobija çlirueseE… Keep Reading
