Poezi nga Frederik Rreshpja

in Letërsi by

Poezi nga Frederik Rreshpja

 

Rënkon pylli nga shtrëngata

Si tavani i drurtë i fëminisë.

Korridoreve të gjelbra lëkundet

Shamia magjike e gjyshes.

 

Nën tavanin e gjelbërt të drurëve

Jam si dikur fëmija i dhembshur

Qëllon që qaj i vetmuar

Për llambadhën e shuar të hënës.

 

Qëllon që qaj dhe për zogjtë

E trokas në dritaret e çerdheve.

Pastaj zë u shpjegoj zogjve

Që jam njeri pa fole.

1992

Portreti: Aleksandër Vreko 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Latest from Letërsi

BOLERO-JULIO COTZÁR

BOLERO-JULIO CORTÁZAR Argjentinë, 1914 – 198 Çfarë kotësie të imagjinosh se mund

Katia-Anita Zela

Anita Zela Emrin e Katias ma tregoi shitësja e panineve në atë
Go to Top