Një poezi nga Hannah Sullivan

 

Çfarë do të mbijetojë prej nesh?
Larkin-i mendonte se përgjigjia mund të ishte “dashuria”,
Por ai s’mundi ta vërtetonte.

“Folderi i drafteve ishte vendi më interesant.”
“Në fund ishe gjithmonë ti.”
“Ai u përpoq të ta thoshte në mënyrën e tij.”

Gjurmë të vockla karboni në pluhur,
Kjo është përgjigjia praktike.
Laptopë të vjetër, stimulues kardiakë, proteza këmbësh.
Fijet e ADN-së që zbulojnë shkakun e vdekjes.
Email-et që dërguam dhe draftet që nuk i dërguam.
Gjërat që thamë dhe ato që nuk duhej të kishim thënë.

Zbulimi i pornove të shkarkuara
Prirjet që tronditin miqtë tanë:
Grykashka prej pambuku, foto nxënësesh japoneze në të njëzetat.
Por asgjë aq e pistë sa t’u interesojë të huajve.

Të dashurit e dikurshëm kryqëzojnë këmbët, palosin letrën,
këqyrin pamjen e përtejme nga dritarja e metrosë.
Askush nuk mban mend gjithçka për dikë.

Një larje e shpejtë e sqetullave në orën 6, një valëz parfumi,
kërcimi veshur me geta, dy riga gjaku.
Një gisht që tërheq fijet endacake të flokëve të ngecura në llastik.
Bora në javën e dytë të dhjetorit.

Por si është e mundur që aroma jote mbeti më pas
Në duart e mia?

Përktheu: Arlinda Guma

Poezia e lexuar nga Arlinda Guma: