Mëngjes në shtëpinë e djegur-Margaret Atwood

Po ha mëngjes në shtëpinë e djegur.
Ju e kuptoni: nuk ka as shtëpi, nuk ka as mëngjes,
e megjithatë, ja ku jam, këtu.

Luga që u shkri kërcet në tasin që u shkri edhe ai.
Nuk është askush këndej rrotull.

Ku kanë shkuar, vëllai e motra, nëna e babai? Andej nga bregu, ndoshta.
Rrobat e tyre janë ende në varëse,

pjatat e tyre janë bërë pirg përbri lavamanit,
që ndodhet pranë sobës me dru
me prushin dhe ibrikun me blozë,

çdo detaj i qartë,
kruga dhe pasqyra e shtrembëruar.
Dita është e shndritshme dhe pa këngë,

liqeni është blu, pylli syhapur.
Në lindje, një mur resh ngrihet në heshtje si bukë e zezë.

Arrij t’i shoh shenjat mbi mushama,
arrij t’i shoh krisjet në xham,
ato shkëndija ku i rreh dielli

Nuk i shoh dot krahët e as këmbët e mia,
e as nuk di në është kurth apo bekim,
që e gjej veten sërish këtu, ku gjithçka

në këtë shtëpi ka kohë që ka mbaruar,
ibrik e pasqyrë, lugë e tas,
trupin tim përfshirë,

trupin që kisha atëherë,
trupin që kam tani
tek rri ulur në këtë tavolinë mëngjesi,
e vetme dhe e lumtur,

fëmijë, këmbëzbathur mbi dërrasat e përzhitura të dyshemesë
(pothuajse arrij t’i shoh)
në rrobat e mia që digjen, pantallonat e shkurtra, të holla, jeshile

dhe bluzën e verdhë të lerosur
që mban mishin tim të shkrumbuar, të zbërë, rrezatues. Inkandeshent.

Përktheu: Arlinda Guma