Gjinkallat e shirave japin meshë për një puthjen time-Arben Velo
 

Mbaj mend…
Mesditë!…
Vapa shponte si gjemb.
Ti nuk ishe.
Gjinkallat e shirave,
si besimtare vere,
digjnin temjan këngësh
për të ofruar te Zoti
lutjet e njerëzve.
 
Gjelave të hijeve,
nën një pemë si kishë,
u dukej vetja kongregacion priftërinjsh.
Befas u tretën.
Sapo teshtiu veriu,
gjetën një shteg
dhe puplat i lanë
si veladonë nëpër degë.
 
Në mungesën tënde,
retë përgjëroheshin në tokë
si harta memece.
Lutja ime për ty,
bëhej temjan para teje.
 
Dhe vera iku…
U kthye shtëpi e djegur.
Një temjanicë akujsh
ndezi dimri i verbër.
Ku ke shkuar tani?
Fshehur në heshtje?

Mesditat  e vetmisë sime,
si luleshtrydhe trishtimi
më kundërmojnë jetime.
Gjinkallat e shirave
në flokët e tu
japin  meshë
për një  puthjen time.