Epitaf-Janis Ricos

in Letërsi/Përkthim/Tharm by

Epitaf-Janis Ricos

 

Çohu i ëmbli im, u vonuam; dielli po ngrihet lart; eja, 

dhe ushqimi yt, i ngratë, do jetë ftohur në pjatë.

 

Këmisha bojëqiell e punës varur mbi derë,

trupin tënd mermerskalitur do presë.

 

Do presë uji i ftohtë, gojën tënde të njomë,

do presë dhomëza lyer me gëlqere

frymën tënde.

 

Do presë macja jonë, të lozë në këmbët e tua,

dielli durimtar, të shkëlqejë ngadalë syve të tu.

 

Do presë rruga jonë, hapin tënd kumbues,

grilat gjysmë-të hapura bilbilcicërimën tënde.

 

Dhe shokët, i miri im, kur vinin mbrëmjeve,

dhe flisnin e flisnin, derisa nga vetë fjalët e tyre përflakeshin. 

 

Dhe sillnin dritën në shtëpi e krejt gjithësinë,

do të presin të gdhiheni tok, biri im.

 

Dhe unë përkulur do pres ditë e natë,

derisa e mira vdekje, pranë teje të më sjellë. 

 

Përktheu: Eleana Zhako

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Latest from Letërsi

Go to Top